hafif bedenini bulutlara yaslamış, mavi gök altında yüzer gibi ilerliyordu. Babasının, haminnesinin,
küçük amcasının kendi aralarında konuşarak biraz ilerideki kalabalığa doğru yürüdüğünün
ayırdına vardı birden. Kızıla çalan uzun saçlarını arkasında toplamış, kareli gömleğine yakıştırdığı
kısa, beyaz pantolonuyla oradan oraya koşan genci kendisine benzetti:
('Hayır! Bana benziyor ama ben değilim o!.. Saçlarımı hiç uzatmadım, ömrümde kısa
pantolon giymedim ki ben. Yoksa Burhan mı o genç?.. Hayırsız!.. Neredeydin bunca yıldır?
Hasretinle yaktın, kavurdun bizi. Aynı sema altında ayrı ayrı iklimlerde coşup çiçeklenirken bir
merhabayı, sağlık haberini çok gördün bizden. Seninle aramızda toprak testiden sızan buğu kadar
mesafe yokken, nedir seni bunca yıldır bizden uzak tutan?.. Sana diyeceklerim var Burhan! Hem
öyle çok ki anlatacaklarım! Burhan!.. Burhaan!.. Ben buradayım. Hadi yanıma gel! Burası neresi,
niye hareket edemiyorum? Sesim yok!.. Bedenim yok!.. Ben yokum!.. Yoksaa!..")
