Hepimiz bambaşka bir çocukluk yaşadık elbet. Ama hep bir ortak yanımız vardı. Daha doğrusu ortak bir yetişme tarzımız. Ailelerimiz her zaman çocuğuma birşey olmasın diyerek bir korumacı mantıkla yetiştirdiler bizi. Her aile iyi niyetlidir ama maalesef bu iyi niyet doğru davranış anlamına gelmiyor.
Ahmet Şerif İzgören'in bir tabiri var bu konuda. Çok hoşuma gitmiştir. "Bizde çocuğun annesi yemeğini yedirir, teyzesi suyunu içirir, halası da ağzını siler. Tatil köylerinde görürsünüz Gidin bakın 3 yaşında bir Alman çocuğa, acıkınca gelir hapur hupur hemeğini yer.
