Bir Mutsuzluk Senfonisi

Bir masal gibiyiz. Sanki dünyanın bir ucunda var olmuş mutsuzlar ülkesiyiz. Bir şikâyettir gidiyor. Her gün her köşeden bir çığlık yükseliyor. Bir mutsuzluk senfonisidir çalmıyor güzel ülkemizde. Fıkralara bile gülemeyen, altında bir bit yeniği arayan, şikâyet etmeyi alışkanlık haline getiren karamsar insanlarımız gün geçtikçe çoğalıyor.

Bugün güzel ülkemin o çok güzel yürekli insanlarına "size şikayet etmek, birbirinize saldırmak, provokasyonlara alet olmak ve kısacası mutsuzluk yakışmıyor" diyor ve o mutsuzlara bir küçük öykümü anlatmak istiyorum. Kısacası ben bugün herkesle sadece mutlu olmayı paylaşmak istiyorum.

Adam Arıyordu Onu... Ve Hayatı Boyunca da Arayıp Durdu.

Adam dua etti Rabbine; "Bir evim olsa" dedi. "Çok mutlu olurdum. Bana ait bir ev, pencerelerinde çiçekli perdeleri olan, bacasından duman tüten bir güzel ev..."

Adamın bir evi oldu ama adam tatmin olmadı.

Bir Mucizenin Hikâyesi

Eğer yaz aylarında sadece dinlenme amaçlı seyahat edecek olsaydım, eminim ki Hindistan, Pakistan, Sri Lanka, Tayland yada Nepal gibi ülkeler benim listemin değil baş sıralarında, içinde bile yer almazdı. Belli aylarda, yerli halkının soğuk bölgelere kaçmaya çalıştığı muson iklimi özellikleri gösteren bu ülkeler, boğucu yaz günlerinde dayanılmaz olurlar. Ama ben o yaz da, yine çalışmak zorundaydım ve seçme şansım yoktu. Aksine çalışıyor olduğum için şükrediyordum. Bavulumu alıp uçağa bindiğimde bu seyahatin bana yaşatacaklarından, ruhumda yapacağı değişikliklerden tamamen habersizdim. Belkide mucizelere açılmam, onları farketmem böyle başlamıştır.

Dört ülke oratak yapımı oldukça büyük bir prodüksiyon hazırlanmıştı. Filmin bir kısım çekimleri Karachi de tamamlandıktan sonra ekibimiz Sri Lanka ya geçti. Ben onlarla gitmek yerine üç günlüğüne Bangkok'a gitmeyi, kıyafetlerimi oradan almayı tercih ettim. Nede olsa bu flimde büyük bir rekabet vardı. Manila' nın Şimşekleri beş kızın başrolünü paylaşyığı bir aksiyon filmiydi. Oyuncular Bangladeş, Nepal, Sri Lanka, Pakistan ve Türkiye'den alınmıştı. Ortak yapım olduğu için ülkelerin farklı şekilde filme katkıları vardı, sadece Türkiye hariç. Ben adeta Pakistanı temsil ediyordum. Bu yüzdende elimden gelen herşeyin en iyisini yapmalıydım. Bu Bangkok seyahatinin beni hasta edeceğini hiç hesaba katmamıştım.
****

Yüreğimizdeki Bahar (Nazan SAATÇİ)

Sanırım nişlerimde yalnız değilimdir. Hepimizin yaşadığı bir durum bu. Zaman zaman duvarlar gelir üzerimize. Durduğumuz yer küçüldükçe küçülür, sonunda sıkışır kalırız bir köşede. Kaçacak yer yoktur. Hayatımızda nedenini, niçinini kavrayamadığımız durumların baskısını yaşarız. Sanki soğuk bir kış bastırmıştır üzerimize. Ümitsizlik ve çaresizlik içinde bocalarız. Ya hastalık, ya para sıkıntısı ya da ölüm çalmıştır kapıyı. Acı ve özlem içimizi yakarak, nihayet son çare, dua eder, mucizeler bekleriz. Ne yazık ki çoklarımız için son çaredir dua etmek. Aslında normal yaşantımızda pek de sık hatırlamadığımız O yüce güç, belki de varlığmı bu şekilde hatırlatır bize.

Kitapları yutmuş, kendini eğitmiş iyi kalpli, esprili bir dostuma sordum: "Dua edip Rabb'inden bir şeyler ister misin?" Hayır, diye cevap verdi. "Kesinlikle istemem. Beni mi duyacak? İşi çoktur. Kainatın bu kadar meselesi varken benim yapacağım duanın ne faydası olur?"

Kadın ve Erkek Üzerine (Bakın ne demişler?)

Kadınların kahkahalarla gülerlerken, erkeklerin hayal kırıklığı içinde şaşkın ve belki de kızgın olduklarını görebiliyorum. Aman sakın kızmayın olur mu, bu sözler mübalağa sanatına örnek olabilir ancak.

Peki o zaman hemen ters görüşlere de yer verelim. 'Kadınlar erkeklere zevk vermez, keder verir, dert verir, hüzün verir' demiş Fransız Nobel ödüllü yazar Anatol France.

Romantizmin temsilcisi İngiliz şair Bayron'da ondan daha aşağı kalmamış. 'Kadınlarda en feci olan şey ne onlarla, ne onlarsız yaşanabilmesidir.' demiş.

Alman şairi Heine ise kadınlara karşı daha gaddar . Şöyle diyor; 'Kadınların bizi mutlu etmek için bir tek yolları vardır ama mutsuz etmek için otuz bin türlü yol bilirler.'